Ο ήλιος φέρνει συμφορές και το φεγγάρι πόνους
και σέρνομαι στις ερημιές και τρέχω μες τα βράχια
Ποιος είδε την αγάπη μου με τα θλιμμένα μάτια

Τις νύχτες παίρνω μοναχός βαριά τα βήματά μου
κι όλο ρωτάω τα βουνά και τα βαθιά σκοτάδια,
ποιος είδε την αγάπη μου με τα θλιμμένα μάτια

(Γιώργος Ζωγράφος)

Ο Βαγγέλης,απίστευτος!!!

ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ ...

Αυτός είναι ο πολιτισμός σας, ΤΟΜΑΡΙΑ!!!!!

ΝΤΡΟΠΗΗΗΗΗΗΗ!!!!!!!!!!!!!!

Ονείρατα στον ύπνο μου μαυροφτερουγιασμένα
Σαν περιστέρι στη σπηλιά μ’ ετάραξαν για σένα

Κίνδυνο, μαύρο σύγνεφο, οι μάγισσες μου λένε
Τ’ αηδόνια αυτά που κελαηδούν μου φαίνεται να κλαίνε

(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)

Ο καβαλάρης τ' άλογο το 'χε μες στην καρδιά του
Πού να 'βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του
Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι

Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ' τον ίσκιο
Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω
αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες
ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες
«Σύντροφε που ξανοίγεσαι, πού χάνεσαι και φεύγεις
Ας δώσουμε όρκο. Με καιρούς θα σ' εύρω ή θα μ' εύρεις »

Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, την πόρτα ανοίγει
καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει
Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν
το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ' αφήσαν

Περνούσε κι ένας μάστορας που 'μαθε στην Κρεμόνα
να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια
Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια
την πήρε κι έφτιαξε μ' αυτή δοξάρια ένα κι ένα

Δυο μήνες έκανε ο νιος ν' ανοίξει παραθύρι
Την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο παραθύρι
Εκεί 'ταν λαουτιέρηδες που θέλαν παρακάλια
ήταν κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια

«Γεια και χαρά στον βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω
Θέλω ν' ακούσω απ' τα καλά μήπως και ξαλαφρώσω»
Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι
ταιριάζει στο σαγόνι του, τ' όργανο με καμάρι

Και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω
τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο
Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει
ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει

(Θανάσης Παπακωνσταντίνου)

Άραγε να 'μαι κάποιος άλλος
που προσπαθεί να ονειρευτεί
τα γυαλισμένα όνειρα μας
στο δρόμο ανάποδη στροφή

Μες το κενό και μες τη ζάλη
έστησε ο πόνος μαγαζί
και ποιος μπορεί να ανασάνει
όταν στο ψέμα του κρυφτεί

Καίνε τα χρόνια, καίν οι μέρες
με μια πληγή που αιμορραγεί
κι αν περισσέψαν οι φοβέρες
είναι σκληρή ανταμοιβή

Δε σε φοβάμαι ότι κι αν γίνει
τι κι αν το σύμπαν γκρεμιστεί
μες τη ψυχή μου θα ‘χει μείνει
κάποια αυτόφωτη στιγμή

Μέσα μου υπάρχει το ταξίδι
βαθιά φωλιάζει στη καρδιά
έγινα στο καιρό παιχνίδι
να με χαλάνε τα παιδιά

Με τα λεφτά δε γίνονται όλα
κι αν βάλεις ψεύτικα φτερά
δε θα μπορείς να τα σηκώσεις
για να πετάξεις φουκαρά

Απόψε πες μου την αλήθεια
το τι θα γίνω μη σκεφτείς
κι αν ήταν όλα παραμύθια
τότε να πα' να γαμηθείς

(Δημήτρης Ζερβουδάκης)

Όσοι μείναν παιδιά - έχουν άσπρα μαλλιά
ανταμώνουν ακόμη
και κοιτούν στα κλεφτά - σ’ αδειανά σινεμά
τη ζωή στην οθόνη

Όσοι μείναν παιδιά κι έχουν άσπρα μαλλιά
θα βρεθούμε για πάντα
στον εξώστη ψηλά και θα παίζει ξανά
η δικιά μας η μπάντα

Όσοι μείναν παιδιά, έχουν άσπρα μαλλιά
ραντεβού στην αλάνα
η ομάδα του χθες με καινούργιες στολές
σε μια μπάλα ουράνια

Όσοι μείναν κι έχουν άσπρα μαλλιά
δεν τους σώσαν τα λόγια
και γυρνούν στα παλιά, στης σιωπής τα σκαλιά
σε μπιλιάρδα υπόγεια


Όσοι μείναν παιδιά κι έχουν άσπρα μαλλιά
τώρα ζουν παρά φύση
μα ένα πάρτι μισό με βερμούτ και γλυκό
έχουν πίσω αφήσει(Παντελής Θαλασσινός)

Η κούνια μου ακουμπούσε στη βιβλιοθήκη,όπου μυθιστόρημα,επιστήμη,μυθολογία,τα πάντα,η λατινική τέφρα και η ελληνική σκόνη ανακατεύονταν.Δεν ήμουν μεγαλύτερος απο ένα βιβλίο.Δύο φωνές μού μιλούσαν.Η πρώτη.ύπουλη και σταθερή,έλεγε:Η Γη είναι ένα γλύκισμα ωραίο,μπορώ -κι η ευχαρίστηση σου θα'ναι τότε χωρίς τέλος-να σου δώσω μια όρεξη παρόμοια μεγάλη.Και η δεύτερη:Έλα!Ω,έλα στο ταξίδι των ονείρων,πέρα από το δυνατό,πέρα από το γνωρισμένο!Και η φωνή αυτή τραγουδούσε όπως ο άνεμος στις ακρογυαλιές,φάντασμα που κλαυθμυρίζει και κανείς δε ξέρει από που ήρθε,που χαϊδεύει τ'αυτί κι όμως το τρομάζει.Σου απάντησα:Ναί,γλυκιά φωνή!Από τότε κρατάει αυτό που μπορεί,αλίμονο,να ειπωθεί πληγή μου και πεπρωμένο μου.Πίσω απ'τις σκηνοθεσίες,στο μελανότερο της αβύσσου,βλέπω καθαρά κόσμους παράξενους και θύμα εκστατικό της οξυδέρκειάς μου,σέρνω φίδια που μου δαγκάνουν τα πόδια.Κι από κείνον τον καιρό αγαπώ τόσο τρυφερά,καθώς οι προφήτες την έρημο και την θάλασσα,γελώ στα πένθη και κλαίω στις γιορτές,βρίσκω μια γεύση γλυκιά στο πιο πικρό κρασί,νομίζω για ψέματα τις αλήθειες,πολλές φορές,και με τα μάτια στον ουρανό πέφτω σε γκρεμούς!Αλλά η Φωνή με παρηγορεί και λέει:Κράτησε τα όνειρά σου,οι συνετοί δεν έχουν έτσι ωραία σαν τους τρελούς!

(Charles Baudelaire)

No Pasaran!

Τους προβολείς στήσε
άπλετο φως στη ράμπα να πέφτει

Η δράση να κυλάει
να παρασέρνεται στη δίνη

Η τέχνη δεν πρέπει ν’ αντανακλά
σαν τον καθρέφτη
μα σαν φακός να μεγεθύνεi!

(Βλαδιμήρ Μαγιακόφσκι)

Ο λατρεμένος Μάνος Λοϊζος...

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ,ΜΑΡΙΑ...

«Η γη τελειώνει για μας,μας σπρώχνει στο τελευταίο μονοπάτι και θρυμματίζουμε τα μέλη μας για να χωρέσουμε σε αυτό.Πού θα πάμε μετά τα τελευταία σύνορα;Πού θα πετάξουν τα πουλιά μετά τον τελευταίο ουρανό;»Μαχμούντ Νταργουίς, Παλαιστίνιος ποιητής

Στη ΓΑΖΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΜΑΧΟΥΣ -- ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΟΥΝ ΣΤΟ ΨΑΧΝΟ ΜΕ ΝΑΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΑ ΜΜΕ

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχθηκα την ήττα
Έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες
Μιλάτε
δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους
Το πανικό που στραγγαλίζει τη καρδιά σας σα σημαία
καρφώσατε σ' εξώστες
με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα
η πρόγνωσή σας ασφαλής
-Θα πέσει η πόλις
Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχθηκα την ήττα
Έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες
Μιλάτε...(Μανώλης Αναγνωστάκης)

Στήνουμε θέατρα και τα χαλούμε
όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε
στήνουμε θέατρα και σκηνικά
αλλά η μοίρα μας πάντα νικά
Και τα σαρώνει και μας σαρώνει
τους θεατρίνους, το θεατρώνη
υποβολέα και μουσικούς
στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς

Σάρκες, λινάτσες, πέπλα, στολίδια
στίχους, συστήματα και τα φτιασίδια
φτερά και πούπουλα και τις κραυγές
κι τα λιογέρματα και τις χαρές
ριγμένα ανάκατα μαζί μ' εμάς
πες μου πού πάμε πες μου πού πας
Κοίτα τα νεύρα μας γυμνά στο δέρμα
σαν τις λουρίδες ονάγρου ή ζέβρα

Γυμνά κι ανάερα, στεγνά στην κάψα
πότε μας γέννησαν πότε μας θάψαν
Και τεντωμένα σαν τις χορδές
κάποιας κιθάρας. Ξύπνα και δες

και την καρδιά μας σαν το σφουγγάρι
στο δρόμο σέρνεται και στο παζάρι
πίνει το αίμα και τη χολή
και του τετράρχη και του ληστή (Γιώργος Σεφέρης,Θεατρίνοι)

Να τα πούμεεεεεεεεεεεεε?

Και να τι θέλω τώρα να σας πω
μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο
αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχομαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα
Θα πείτε: «τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόσο δα μικρή»
Ε, το λοιπόν, ότι και να είναι τ' άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω
Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο
είν’ ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει
είν’ ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

Είν’ ένας άνθρωπος... (Ναζίμ Χικμέτ)

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα’ χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ’ταν άσπρη τρέλα
αν είχε σώμα θα ’ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ’χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοι μου φίλοι
Το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ’τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ’ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ’ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς να’ ανέβεις

Και σε λυπούνται που δεν το ’χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν πάντα κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
τους λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να’ ναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ...

Τὴν σκέψη στὸ πλαδαρὸ μυαλό σας ποὺ ὀνειρεύεται,σὰν ὑπηρέτης λαίμαργος σὲ καναπὲ λιγδιάρικο μὲ τὴν καρδιὰ κουρέλι ματωμένο θὰ ἐρεθίσω·χορταστικὰ χλευαστικός, ξεδιάντροπος καὶ καυστικός.Οὔτε μιὰ γκρίζα τρίχα δὲν ἔχω στὴν ψυχή,μήτε τῶν γηρατειῶν τὴν στοργή!Μέγας ὁ κόσμος μὲ τῆς φωνῆς τὴ δύναμη ἔρχομ᾿ ὄμορφος,στὰ εἰκοσιδυό μου χρόνια.Τρυφεροί μου!Ἀφῆστε τὸν ἔρωτα στὰ βιολιά.Εἶναι βάρβαρο στὰ τύμπανα νὰ μένει.Καὶ δὲν μπορεῖτε νὰ φέρετε τὰ πάνω κάτω ὅπως ἐγώ,ὥστε νὰ μείνουν μόνο τὰ χείλη.Ἐλᾶτε νὰ μάθετε -ἀπ᾿ τὸ βελούδινο σαλόνι τοῦ τάγματος τῶν ἀρχαγγέλων τὸ πρωτόκολλο ποὺ ἤρεμα τὰ χείλη ξεφυλλίζει ὅπως ἡ μαγείρισσα τὸ βιβλίο τῶν συνταγῶν.Πηγαίνετε -Ἡ σάρκα πάει νὰ μὲ τρελάνει-κι ὅπως ἀλλάζει χρῶμα ὁ οὐρανός-Πηγαίνετε -θὰ εἶμαι ἄψογα τρυφερός,δὲν εἶμαι ἄντρας ἐγώ, εἶμαι ἕνα σύννεφο με παντελόνια!

(Βλαδιμήρ Μαγιακόφσκι)

Μεθύστε
Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος. Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα. Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ, πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί; Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει. Ἀλλὰ μεθύστε.
Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ, μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας, ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο, ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι, τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ, τὸ κάθε τί ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ, ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι, καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι, θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:
-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!
Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου, μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπῆ!
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει!(Σαρλ Μπωντλαίρ)

Ήρθε και τρύπωσε ο Ερμής στο όνειρό μου μέσα και του'πα "αφεντάκο μου,πώς χάθηκε η ζωή μου και δε γελώ, δε χαίρομαι,μήτε τα πλούτη θέλω.Μα κάποιος πόθος με βαστά, ζητάω να πεθάνω.Τις ογρές να δω με τους λωτούς,του Αχέρωντα τις όχθες" (Σαπφώ)

Να σου γλείψω τα χέρια,να σου γλείψω τα πόδια,–η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύτον έρωτα.Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,συσκότιση παραπόνου,παρηγοριά σπασμών.Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.""Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας,κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,έστω και μια φορά;Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους;"(Ντίνος Χριστιανόπουλος)

Πολλοί θέλουν την άνοιξη κι άλλοι το καλοκαίρι
Και το χειμώνα το βαρύ μονάχα οι καλογέροι

Έλα βοριά καλέ βόρια χιόνι και καταιγίδα
να πέσουνε τα μάνταλα να σφραγιστούν οι θύρες
να μην περνούν οι έμορφες και πέσω σε παγίδες

Γιατί είμαι αδύναμο σκαρί και χάνω τη σειρά μου
όταν γυναίκα δαίμονας περάσει από κοντά μου


Η πίστη θέλει στήριγμα θεό που να λατρεύει
και μοναστήρι πέτρινο κελί σαν μαύρη απόχη
στρώμα από άγριο μαλλί τα όνειρα να διώχνει


Έλα βοριά καλέ βόρια χιόνι και καταιγίδα
να πέσουνε τα μάνταλα να σφραγιστούν οι θύρες
να μην περνούν οι έμορφες και πέσω σε παγίδες

Σ'αυτόν τον παραζαλισμένο κόσμο,που οι άνθρωποι ξεφυτρώνουν απ΄τη γη σαν τους ασπάλακες για να βλάψουν και να ξαναμπούν μέσα της ,η συμφορά είναι παλιά όσο και το χώμα.Ο κόσμος είναι γεμάτος από ασχήμιες που τις έκαναν οι άνθρωποι σε στιγμές που ξεχάσανε τον θάνατο.Μα πάνω σε αυτή τη στοιβαγμένη αθλιότητα υπαρχουν και μερικές ομορφιές-οι λιγοστές ομορφιές-που έκαναν κάποιοι άνθρωποι,οι μόνοι που ήξεραν πως θα πεθάνουν! (Μενέλαος Λουντέμης)

http://www.facebook.com/video/video.php?v=19543074101&oid=22754789551#/video/video.php?v=19543074101&oid=22754789551 Βαγγέλης Κορομηλής!

Στην Απανεμιά

Από το ημερολόγιο ενος τρελού,του Νικολάι Γκόγκολ

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατα μου
και τη βρήκα πικρή και τη βλαστήμησα
οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη, δραπέτευσα
μάγισσες, μιζέρια, μίσος εσείς θα διαφυλάξετε το θησαυρό μου
κατόρθωσα να σβήσω απ' τα λογικά μου κάθε ελπίδα ανθρώπινη
με ύπουλο σάλτο χίμηξα σα θηρίο πάνω σ' όλες τις χαρές να τις κατασπαράξω
επικαλέστηκα τους δήμιους, να δαγκάσω πεθαίνοντας τα κοντάκια των όπλων τους
επικαλέστηκα κάθε οργή και μάστιγα να πνιγώ στο αίμα, στην άμμο
η απόγνωση, ήταν ο Θεός μου
κυλίστηκα στη λάσπη, στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος, ξεγέλασα την τρέλα
κι η άνοιξη μου πρόσφερε
το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου...(A.Rimbaud)

Αλέξη ,ΖΕΙΣ!

Ούστ!!φυλακόσκυλά μου,δουλέμποροι του εαυτου σας,όπως ταιριάζει σας πλερώνω,φτού και ξαναφτού σας!!!!

Το πρώτο χρόνο ήμουνα άγιο παιδί στρωμένο
το δεύτερο με γέλασε μια πλάνα αγκαλιά
Το τρίτο ξημερώθηκα σε άγνωστα κρεβάτια
Το τέταρτο τους φίλους μου αποχαιρέτησα

Στην κολυμπήθρα ρίξανε νερό αλκοολούχο
και το όνομα που μου ‘δωσαν ήταν χαμένο ρούχο


Το πρώτο ψέμα το ‘βγαλα σαν πέτρα απ’ τα νεφρά μου
το δεύτερο σα κέρασμα ποτήρι δροσερό
Το τρίτο σα της άνοιξης το πρώτο αεράκι
στο τέταρτο κοιτάχτηκα δεν ήμουν πια εγώ

Στην κολυμπήθρα ρίξανε νερό αλκοολούχο
και το όνομα που μου ‘δωσαν ήταν χαμένο ρούχο

Τη πρώτη αγάπη που ‘ζησα παντοτινή την είπα
η δεύτερη μου κόστισε λιγότερα φιλιά
Η τρίτη ήρθε με χαρά διπλή χαρά που φεύγει
στη τέταρτη να θυμηθώ να σβήσω τη φωτιά

Στην κολυμπήθρα ρίξανε νερό αλκοολούχο
και το όνομα που μου ‘δωσαν ήταν χαμένο ρούχο

Ο Επαναστατημένος άνθρωπος,ο γνήσιος επαναστάτης,ειναι μια ηρωϊκή και πένθιμη μορφή που μισεί όσο τίποτε άλλο τα ψευτοαισιόδοξα και χαζοχαρούμενα ανθρωπάκια που λεν διαρκώς ψέμματα στους εαυτούς τους πιστεύοντας πως διά της ψευδούς συνειδήσεως 8α πνίξουν την υπαρξιακή τους αγωνία...(Α.Καμύ)

• 
• Να μασάει ο χοντρός είναι η δουλειά του,γουργουρίζει η πατρίδα στην κοιλιά του!Νόμος-ο πού προδίνει κι απατά,όλο και ψηλότερα πατά!Και σύ,Λαέ,με την καμένη ανάσα,πότε θα κόψεις του χοντρού τη μάσα;

Ό,τι ν'ακούω με το δεξιό μου αυτί,με μάτι αριστερό το βλέπω.Κι ό,τι καταπιάνεται ο νούς να στοχαστεί,οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι.

(Κώστας Βάρναλης)